İnsanın kendine yapabileceği en büyük haksızlık, kendinden
vazgeçmeye alışmaktır.
Hayatta
bazı şeyler vardır; bir kez izin verdiğinizde alışkanlığa dönüşür. Önce bir kırgınlığı
susarak geçiştirirsiniz, sonra bir haksızlığı “boş ver” diyerek sineye çekersiniz.
Bir gün bakarsınız ki susmak karakteriniz, katlanmak kaderiniz, kendinizden
vazgeçmek alışkanlığınız olmuş.
Alışmayın!
Vicdanınızı
başkalarının insafına bırakmaya alışmayın. İyi niyetinizin kullanılmasına, mütevazılığınızın küçümsenmesine, sabrınızın kişiliksizlik sanılmasına
fırsat vermeyin.
Herkesi
kendiniz gibi sanmayın. Çünkü herkes sizin kadar düşünmez, sizin kadar üzülmez,
sizin kadar bağışlamaz. Bazıları sizin verdiğiniz değeri hak etmediği hâlde,
siz sırf vicdanınız var diye kendinizi suçlu hissedebilirsiniz. Etmeyin.
Her şeyi
alttan almak olgunluk değildir. Bazen “hayır”
diyebilmek de bir erdemdir. Sınır çizmek kötülük değil, kendine saygıdır.
Herkesi anlamaya çalışırken kendinizi anlaşılmaz hâle getirmeyin.
Alışmayın; sevgi kırıntılarına razı olmaya alışmayın.
Sırf
birini kaybetmemek için kendinizi kaybetmeyin. Sırf yalnız kalmamak için yanlış
insanların yanında durmayın. Size yapılan saygısızlıkları “kötü niyeti yoktur” diyerek
küçültmeyin. Her özrü değişim, her ilgiyi sevgi, her dönüşü pişmanlık sanmayın.
Çünkü
insan bazen başkasını affederken kendine haksızlık eder.
Kendi
yaralarınızı gizleyip başkalarının yarasına merhem olmaya da alışmayın. “Sen güçlüsün” diyenlerin, sizin de yorulabileceğinizi
unutmasına izin vermeyin. Güçlü olmak; hiç kırılmamak değildir. Güçlü olmak, kırıldığını
kabul edip gerektiğinde kendini koruyabilmektir.
İçiniz
“hayır” derken yüzünüzde “evet”
taşımanın ağırlığını taşımayın. Kendinizi sürekli
açıklamak, kanıtlamak, anlaşılmak için çırpınmak zorunda değilsiniz. Sizi gerçekten
anlamak isteyen, bütün hayatınızı tercüme etmenizi beklemez.
Ve
ne olur, kendi değerinizi başkalarının ilgisine bağlamayın.
Bir
mesaj gelmedi diye değersiz, biri aramadı diye yalnız, biri sizi seçmedi diye
eksik değilsiniz.
Hayat,
herkesi memnun etmek için verilmiş uzun bir nöbet değildir.
Bazen
gitmek gerekir. Bazen susmak değil, konuşmak gerekir. Bazen affetmek değil,
mesafe koymak gerekir. Bazen de en büyük iyilik, kendinize “artık yeter” diyebilmektir.
Çünkü
insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlık, başkalarını kaybetmemek uğruna kendini kaybetmeye alışmasıdır.
Alışmayın.
Kırılmaya,
küçülmeye, beklemeye, susmaya, eksilmeye alışmayın.
En
önemlisi de…
Kendinizden vazgeçmeye alışmayın.